Jak określa się niezdolność do pracy?

Zapomoga chorobowa to świadczenie przysługujące aktywnym zawodowo Polakom w momencie ich niezdolności do obowiązków firmowych. Tryby, jak i czas trwania owej pomocy, są ściśle scharakteryzowane.

Pracownik ma prawo do zapomogi chorobowej w okresie 182 dni dla typowych przypadków lub 270 dni w sytuacji ciężkich dolegliwości. Niezdolność do pracy to także przebywanie w zakładzie chorób zakaźnych, leczenie nałogów i badania dawców narządów.

Aby otrzymać gotówkę należy mieć odpowiednie zwolnienie zdrowotne. Okoliczności determinujące niezdolność do aktywności zawodowej opisuje się za pomocą następujących skrótów:

– kod A jest zarezerwowany dla dolegliwości niewyleczonych w ubiegłych okresach chorobowych,

– skrót B to stan zagrożenia ciąży,

– kod C to oznaczenie nałogu alkoholowego,

– skrót D charakteryzuje zakażenie gruźlicą,

– kod E jest używany do wszystkich stanów zakaźnych.

Wysokość przyznanego zasiłku jest bezwzględnie uzależniona od stażu pracy, do którego wliczamy inne okresy nieobecności, nie dłuższe niż 60 dni.

Po upłynięciu prawa do charakteryzowanego świadczenia, chory może ubiegać się o pomoc rehabilitacyjną, jeśli nadal nie powrócił do dobrej kondycji zdrowotnej na okres kolejnego roku. Owe środki są wypłacane tym pracownikom, którzy rokują na powrót do aktywności zawodowej. Nie otrzymają go uprawnieni do renty bądź emerytury.

Ewelina Uroda
www.gazetafinansowa.net